دیگر تنها دلخوشی ام تبلور بغض است و بس!

شهیدان ما را فراموش نکنین....

shahadat1359 — Mon, 23 Jun 2008 00:56:18 GMT

دو كوهه نام منطقه‌اي است نزديك شهر انديمشك، در دشتي صاف كه به خاطر وجود دو تپه كه در كنار هم قرار گرفته‌اند از دور جلب توجه مي‌كند. دو كوهه كه در يك منطقه گرمسير قرار گرفته زمستان‌هاي معتدل دارد و تابستانهاي گرم. صبح‌ها هواي دوكوهه خنك و دلچسب ولي هنگام ظهر آتش از در و ديوار آن مي‌بارد. اگر انديمشك را دروازه خوزستان بدانيم، دوكوهه دروازه‌ي جبهه‌هاي جنوب است.
با توجه به اعزام كاروان راهيان نور براي بازديد از مناطق عملياتي جنوب،سرويس«فرهنگ و حماسه» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) براي آشنايي بيشتر زائران با اين مناطق هر روز يكي از اين مناطق را معرفي مي‌كند.
قبل از پيروزي انقلاب اسلامي، پادگان دوكوهه يكي از بزرگترين پاگان‌هاي ارتش به حساب مي‌آمد. اين پادگان كه اكنون نيز در اختيار ارتش جمهوري اسلامي است در فاصله 10 كيلومتري شهر انديمشك واقع است كه متعلق به يكي ازتيپ‌هاي لشگر 92 زرهي اهواز مي‌باشد.
پادگان دوكوهه در ابتدا بي‌هيچ امكانات تاسيساتي و رفاهي پذيراي نيروهاي رزمنده شده بود، براي اولين بار تيپ 7 ولي‌عصر (عج) متشكل از نيروهاي اهل دزفول و ساير شهرهاي استان خوزستان، در زمستان 1360 وارد پادگان دوكوهه شدند، اما از آنجا كه دوكوهه به تيپ 27 محمد رسول‌الله (ص) تحويل داده شده بود و فرمانده تيپ 27 محمد رسول‌الله (ص) «احمد متوسليان» فرمانده پادگان محسوب مي‌شد،‌ نيروهاي اين لشگر در ساختمان دوكوهه اسكان گزيدند. مقر واتاق شهيد همت و ديگر شهداي لشگر 27 در دوكوهه هم اكنون از آن بازديد به عمل مي‌آيد.
از اقدامات بسيار مهمي كه در دو كوهه صورت گرفت ساخت حسينيه‌ي بزرگي بود كه بعدها به نام حسينيه‌ي حاج همت نامگذاري شد.
با اعلام پذيرش قطعنامه،آن روزها، روزهاي خلوت نيروها با دوكوهه بود. همه چيز تمام شده بود و ديگر هيچ بهانه‌اي براي ماندن نبود، خاطرات صبحگاه‌هاي با طراوت، نمازهاي باشكوه جماعت، ناله‌هاي پاك نيمه شب، چهره‌هاي معصوم و بي‌ادعاي شهدا، همه وهمه بايستي در قفس سينه‌هاي داغ ديده آرام مي‌گرفت.
دستهاي لرزان به جان ديوارها افتاده بود. خودكار، مداد، ماژيك و زغال مدام روي سينه ديوارها حركت مي‌كردند «شهدا ما را فراموش نكنيد»، «خداحافظ بچه‌هاي شلمچه»، «اي شهيدان تو را به خدا به خواب ما بياييد».
ساعت 6 و 30 دقيقه‌ي صبح روز 29 مرداد سال 1367 آتش بس بين جمهوري اسلامي ايران و عراق برقرار شد. آن روز دو كوهه يكي از خلوت‌ترين روزهاي خود را گذراند. دوكوهه چند بار مورد آماج حملات دشمن قرار گرفت. زخم‌هايي كه هم اكنون نيز بر پيكره‌ي ساختمان‌هاي دو كوهه به چشم مي‌خورد يادگار رزم‌هاي شبانه و انفجارهاي پي در پي آن زمان است.

یا زهرا سلام الله علیک

دو کوهه مغموم است

shahadat1359 — Mon, 23 Jun 2008 00:50:49 GMT

دوکوهه مغموم است
.اما اشتباه نکید!
او جنگ را دوست ندارد.جمع با صفای بسیجی ها را دوست دارد،جمع شهدارا.
ارزومند آن عرصه ایست که در آن کرامات باطنی انسان ها بروز می یابند.

یا زهرا سلام الله علیک

اولین ایستگاه آسمان...........

shahadat1359 — Fri, 16 May 2008 00:41:01 GMT

دوکوهه ................

...........................................................................

دوکوهه مغموم است

.اما اشتباه نکید!

او جنگ را دوست ندارد.جمع با صفای بسیجی ها را دوست دارد،جمع

شهدارا.

ارزومند آن عرصه ایست که در آن کرامات باطنی انسان ها بروز می

یابند.

آخر ـ تو شهید می شوی ـ می دانم!

shahadat1359 — Fri, 16 May 2008 00:24:18 GMT

تو سرخ و سپید می شوی می دانم

سیبی که رسید می شوی می دانم

انگار که بو برده ای از باغ بهشت

آخر ـ تو شهید می شوی ـ می دانم!

دریا قلی .. قهرمان از یاد رفته

shahadat1359 — Sun, 23 Sep 2007 21:55:18 GMT

دريا قلي

مي شناسيش؟؟

دريا قلي كي بود؟؟

اه دريا قلي .. ركاب زدنت نفس نفس زدن هات

با اين هاست كه مي شه معني عشق و دریافت...........

تو چقدر عاشق بودي دريا قلي.....

بدون تبليغ و رفتن و توو كاغذ هاي روغني گفتی كه چقدر عاشقي...........

تو ساده بودي مثل عشقت پاک و بی صدا اما عمیق همچون دریا ...................................................

اما گفتن از تو ساده نيست..

واست مهم نبود كه عكست رنگي باشه يا سياه و سفيد يا اينكه با چه شعاري

به صحنه بيايي..

اما با همون دوچرخه زهواردر رفته كه فقط خدا مي دونه با دستمزد جند ماه كار

كردن اون رو تهيه كرده بودي..تمام شب و روندي.......

خسته شدي... از نفس افتادي.. مي دونم........

عاشقي همینه../

خودت و رسوندي...........................

..................... اما دیگه نای نفس کشیدن نداشتی ..

آسمون شاهد ت بود شاهد عشقت..........

آبادان...

ابادان زيباي ما هنوز مديون توست دريا قلي

اما اي كاش.........

اي كاش كنار داستان دهقان فداكار

يادي از قهرمانی ات بود .. ای کاش... و ای کاش..

نه انکه تو نیاز داشته باشی بر سر زبانها باشی ....

بلکه زبان ها و جان ها محتاج از تو گفتن بودند ..

اما ............

اما نيست.. نبود .

هنوز كودكان سرزمينمان به دنبال قهرمان مي گردند.. قهرمان ..

قهرمانهايي با بدنهاي پف كرده و ژست هاي انچناني......

راستي چرا شكل قهرمانها رو از ياد برديم؟